بالاخره بعد از همه سختی هایی که بخصوص این ماه آخر پشت سر گذاشتیم، سفر ۱۸ ساعته به سیدنی به پایان رسید و الان داریم اولین روز سکونت در اینجا را پشت سر می گذاریم. در این جا لازم میدونم که از همه دوستانی که محبت کردند و پیغامهای دلگرم کننده گذاشتند و دوستانی که در روزهای آخر ما را شرمنده خود کردند و با گرفتن یک مهمانی خداحافظی شب خاطره انگیزی را در ذهنمان ایجاد کردند و عزیزانی که در فرودگاه امام ما را بدرقه کردند صمیمانه تشکر بکنم. همین طور از دوستان بسیار خوبمان مهندس ارنست و بانو که واقعا دلگرمی بزرگی برایمان هستند تشکر و قدردانی می کنم.

ما از طریق شرکت هواپیمایی الاتحاد راهی استرالیا شدیم که به نظر من از کیفیت و استاندارد بالایی برخوردار بود و ما طولانی بودن مدت سفر خیلی احساس نکردیم. البته بعد از شب نخوابی های آخر یه چند ساعتی هم به خواب گذشت. پرواز دو قسمتی که ابتدا از تهران راهی ابوظبی شدیم و بعد از ۲ ساعت توقف در فرودگاه ابوظبی با تغییر هواپیما به سمت سیدنی راه افتادیم. علی رغم اینکه مثلا از قبل جامون رو رزرو کرده بودیم که کنار پنجره بیفتیم اما از شانس بد ما درست ردیف ما پنجره نداشت. چون آژانس مسافرتی که ما بلیطمون رو از اونجا خریده بودیم نقشه دقیق هواپیما را نداشت.از طریق سایت الاتحاد هم نتونسته بودیم رزرو کنیم چون هر چی اطلاعاتمون رو می دادیم ما رو به عنوان مسافر نمی شناخت.(سایت ضعیفی داره) البته نبودن پنجره خیلی هم حالمونو نگرفت چون هر صندلی مجهز به مانیتور بود که با اون می تونستیم ویوی جلو و پایین هواپیما رو ببینیم. به علاوه کلی فیلم و موزیک بود که به انتخاب می شد وقتمون رو با اونها سپری کنیم. من فیلم میلیونر زاغه نشین رو کامل دیدم. کلی حال داد.

مسیرمان از ابوظبی به سیدنی از روی اقیانوس هند بود و از سمت غرب استرالیا وارد این جزیره غول پیکر شدیم. من تصویر مسیر را از روی همون مونیتور صندلی خودم براتون میذارم.

اولین خاطره زیبا به محض ورود به فرودگاه سیدنی برامون شکل گرفت و اونم اینکه با ورود به سالن آهنگ مورد علاقه ما Shall we dance پحش می شد که احساس خیلی خوبی بهمون داد. کنترل بار و ویزامون هم به راحتی انجام شد و ساعت ۶ صبح ۲۳ می ۲۰۰۹ به وقت سیدنی وارد سالن خروجی شدیم...