سیستم درمانی در استرالیا

شاید یکی از نگرانیهای دوستانی که به زودی می خواهند وارد استرالیا بشوند عدم آشنایی با سیستم درمانی این کشور و ترس از عدم توانایی پرداخت هزینه های درمانی به خصوص در ماههای ابتدایی مهاجرت باشد که معمولا توام با بیکاری نیز هست. حتما همه دوستان می دانند که یکی از مهمترین و اولین کارها در بدو ورود اقدام به دریافت کارت مدیکر برای خود و اعضای خانواده می باشد. از زمان درخواست این کارت تا دریافت آن بین یک تا دو هفته طول می کشد و لازم است در این مدت مراقب سلامتی خود باشید. با داشتن این کارت به هر مرکز درمانی (Medical Centre) که مراجعه کنید می توانید از درمان رایگان بهره مند شوید. این مراکز درمانی در هر منطقه ای یافت میشود و یکی از مهمترین کارها پس از انتخاب محل سکونت، شناسایی این مرکز درمانی می باشد. به دکترهایی که در این مراکز مشغول به کار هستند اصطلاحا GP (General Practitioner) یا همان دکتر عمومی خودمان گفته می شود. نکته مهم اینکه شما هر گونه مریضی و از هر نوع داشته باشید نمی توانید بدون مراجعه به یک GP مستقیما به پزشک متخصص مراجعه کنید. به عبارت دیگر اول باید توسط GP معاینه بشید و در صورت تشخیص وی، شما را به یک متخصص معرفی می کند. معمولا هر خانواده برای خود GP مخصوص به خود را دارد که همه کارهای پزشکی را از طریق وی انجام میدهد. اینجاست که پزشک خانواده مفهوم پیدا می کند. 

همانطور که گفتم کلیه کارهایی که در این نوع مراکز درمانی انجام می شود به صورت رایگان می باشد. به شرطی که کارت مدیکر خود را همیشه به همراه داشته باشید. اما در صورتیکه نیاز به پزشک متخصص پیدا کنید و یا نیاز به خدماتی مانند عکس برداری داشته باشید که خارج از این مراکز درمانی انجام میشود، قضیه یه مقدار فرق می کند. پزشکان متخصص برای خود تعرفه های مخصوص به خود را دارند که اتفاقا خیلی هم گران هستند. به طور متوسط هزینه ویزیت معمولی یک متخصص بین ۱۰۰ تا ۲۰۰  دلار می باشد. و یا یک سونوگرافی معمولی و یا سی تی اسکن حدود ۲۰۰ دلار میباشد. این مبالغ بر اساس تجربه نویسنده در سیدنی می باشد و ممکن است جاهای دیگر مبالغ کم و زیاد شود. شما باید هزینه این گونه خدمات را جیرینگی و بدون چک و چونه پرداخت کنید و بعد رسید مربوطه را به یک مرکز مدیکر (جایی که کارت درمانی را از آنجا گرفته اید) ببرید و اصطلاحا آن را Claim کنید. هر خدمت درمانی تعرفه مشخصی دارد که بر اساس آن دولت بخشی از هزینه آن را به شما بر میگرداند. خیلی از این بابت خوشحال نباشید چون مبلغ برگشتی چیزی حدود ۳۰ درصد می باشد که با توجه به رقم بالای هزینه ها خیلی به مذاق خوش نمی آید. ولی به هر حال بهتر از هیچی است.

در کل سعی کنید که کارهای پزشکی تان را تا جایی که ممکن است در مراکز درمانی دولتی انجام دهید که مشمول استفاده از مزایای کارت درمانی باشید. لازم به ذکر است که کیفیت مراکز دولتی در اینجا در سطح مراکز خصوصی در ایران می باشد و از این بابت جای نگرانی نیست و معمولا راضی از آنجا خارج می شوید. حتی چنانکه نیاز به جراحی داشتید می توانید بدون پرداخت کوچکترین هزینه بیمارستانی از بیمارستانهای دولتی با خیال راحت استفاده کنید. نحوه برخورد و احترامی که در طول دوره درمان مشاهده می کنید قطعا شما را با تعریف واقعی کرامت انسانی آشنا خواهد کرد.

اما نکته جالب دیگری که وجود دارد اینکه مراکز درمانی خصوصی مثل مراکز عکس برداری و سونوگرافی خدمتی به اسم Bulk billing دارند. شرایط استفاده از این نوع خدمت این است که اگر به هر دلیلی توانایی پرداخت هزینه را نداشته باشید مثلا هنوز بیکار باشید و یا درآمدتان پایین باشد، در صورت توصیه دکتر GP، کار شما را به صورت Bulk Billing انجام میدهند. خلاصه مطلب اینکه هیچ پولی از شما دریافت نمی کنند و هزینه مربوطه را مستقیما از دولت می گیرند. تنها کاری که لازم است اینست که شرایط خود را به GP توضیح دهید و خواهش کنید که شما را در این مورد توصیه کند.

نکته دیگر اینکه داروهای معمولی در اینجا مشمول بیمه درمانی نمی باشند و باید آنها را به صورت آزاد خریداری کنید. من شنیدم که داروهای خاص و گران مشمول این بیمه می باشند که باید آنها را از مدیکر بگیرید. برای همین توصیه می شود که داروهای معمولی مثل سرماخوردگی را با خود بیاورید. بالاخره ۱۰ - ۲۰ دلار هم در روزهای اول رقم کمی نیست.

و بالاخره نکته آخر اینکه بیمارستانها در صورت درخواست شما سرویس ترجمه به برخی زبانها را می توانند ارائه کنند که خوشبختانه زبان فارسی نیز در لیست آنها می باشد. پس اگر احساس کردید که مشکلی از بابت زبان دارید حتما این سرویس را درخوست کنید. چنانکه منطقه هورنزبی را در سیدنی به عنوان محل سکونت انتخاب کرده باشید بهتر است بدانید که در مدیکال سنتر هورنزبی خانم دکتری ایرانی به اسم دکتر مهناز حبیبی کار میکند که نسبتا دکتر خوبی است. فکر میکنم داشتن دکتر ایرانی می تواند در ابتدا که مشکل زبان دارید بسیار مفید باشد.

در پایان آرزو می کنم که هیچ وقت احتیاج نداشته باشید که از مطالب این پست استفاده کنید و حتما مراقب سلامتی خود باشید. درست است که نگرانی در مورد هزینه های درمانی با توجه به پوششهای بیمه ای بسیار کم است، اما رویارویی با مسائل اولیه مهاجرت نیاز به یک تن سالم دارد که لازمه روحیه قوی نیز هست.

برای اطلاعات بیشتر و دقیقتر می توانید به سایت رسمی مدیکر استرالیا مراجعه کنید.

 

کار کار و باز هم کار

قبول دارم که کم کار شده ام. البته کم کاری من در وبلاگ به دلیل پر کاری در دنیای واقعی است. ظاهرا در کشوری که مردمش به ریلکس بودن و با آرامش کار کردن معروفند درست من باید در شرکتی شروع به کار کنم که مدیر رومانیایی آن شب زودتر از 10 دست از کار نمی کشد و انتظار دارد ما هم مثل تراکتور براش کار کنیم! قصد ناشکری و یا نارضایتی ندارم فقط همینو بگم که از وقتی پا به این شرکت گذاشتم همش واژه DeadLine تو گوشم بوده و استرس کاری به حدی بوده که علاوه بر کار 12 ساعته، بعضی از روزهای تعطیل هم مجبور بشم به شرکت برم. به خصوص که آدم در دوره آزمایشی باشد و بخواهد جاش رو محکم کند. بالاخره این DeadLine هم مثل بقیه به پایان رسید بدون اینکه تونسته باشیم به زمانبندی از پیش تعریف شده برسیم. ظاهرا مشکلات زمانبندی و مدیریت پروژه اینجا هم دست از سر ما نمیخواد بردارد!

اینا رو گفتم که فکر نکنید وبلاگ تعطیل شده و دیگه نمی خوام بنویسم. اتفاقا مطالب زیادی هستند که به اشتراک گذاشتن آنها بسیار خوب خواهد بود. سعی می کنم با یه خورده سبکتر شدن کارم در شرکت به نوشتنم نظم بدم. البته اگه این آقای رییس نقشه جدیدی برایمان نکشیده باشد.